Hedwig in Frankrijk: Abrupt

27-05-2017
Redactie

Ik zit nu in mijn kamer van de afgelopen acht weken, met de zon in m’n rug. Morgen rond deze tijd ben ik thuis, in Nederland. Een week eerder dan verwacht. Ik weet nog dat ik voor vertrek wel eens dacht: “Wat nou als één van mijn grootouders overlijdt, precies in de twee maanden dat ik weg ben?” Maar dat was eigenlijk een vraag van dezelfde soort als “Wat neem ik mee als mijn huis in brand zou staan?”: zo’n vraag die wel eens in je opkomt ‘s avonds laat wanneer je probeert te slapen en waar je ook een goede tien minuten over nadenkt, maar uiteindelijk toch van denkt dat het niet écht zal gebeuren. Totdat dat wel zo is.

De laatste week in Montpellier is voorbij gevlogen, deels ook omdat ik met mijn hoofd al in Nederland was en moest zorgen dat ik eerder terug kon komen. Hostels annuleren, tickets omboeken, etc. Natuurlijk vind ik het jammer dat ik Madrid en Lissabon niet zal zien, maar gelukkig lopen die steden niet weg en op dit moment ben ik veel liever thuis.

Acht weken was precies genoeg, ik heb alles gedaan/bezocht/gegeten in Montpellier wat ik wilde. Het leukste: naar het strand kunnen in april. Het belangrijkste: Frans leren, en niet zo’n beetje ook. Het meest verrassende: naast Frans ook heel veel leren over mezelf. Zoals dat ik, als ik thuis ben, drie vluchten in m’n eentje heb gemaakt, terwijl vliegen iets is waar ik zó bang voor kan zijn. En zo is er nog wel meer waarvan ik een half jaar terug dacht dat ik het niet zou durven, of zou kunnen denken over mezelf.

Deze foto waar ik supervrolijk in de Middellandse Zee sta op m’n verjaardag laat het goed zien, de vrijheid die ik hier had. Soms heel beklemmend, want wat doe je als je alles kunt doen? Wat wil ik, wat durf ik? Maar daardoor juist ontzettend leerzaam.

Dankjewel voor het volgen van mijn avontuur, op sommige dagen voelde ik me een stuk minder alleen als ik zag hoeveel mensen mijn verhalen hadden gelezen. Ik vond het fijn om dit op te schrijven, al is het alleen maar voor mezelf om over een tijdje terug te lezen.

Ik ben blij dat ik dit heb gedaan en dat ik nu een aardig woordje Frans kan, maar ik heb ook veel zin om weer in Nederland te zijn. Om weer het zelfgemaakte brood van mijn ouders te eten, dat ik alle teksten en mensen op straat weer kan begrijpen, dat falafel weer gewoon een normale prijs heeft, en dat ik kan FIETSEN ... ahh, dat mis ik ook echt.

Jan
En dan als laatste: lieve Jan, deze is voor jou. Since it falls into my lot that I should rise and you should not (zie onder de tekst). Ik kan veel troost halen uit de tekst en de sfeer van dit nummer, al moet ik elke keer huilen als ik het luister. Ik hoop dat jullie hem allemaal willen opzetten, al is het maar één keer. Merci.

Hedwig

Quoi? 
Dit was het laatste deel van Hedwig in Frankrijk, ofwel Montpellier, waar ze twee maanden ging studeren om de Franse taal onder de knie te krijgen. Op haar blog 'Hedwig in Frankrijk' pende de Nederlandse Hedwig haar Franse avonturen neer: gewoon voor zichzelf, maar ook om haar verhalen met anderen te delen. Ook wij mochten meelezen. Eerder verschenen Hedwig in Frankrijk: Nog één dagAlle begin is moeilijk en Stukje bij beetje.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond